Η κυρία Αριάνα, έτσι για να μαθαίνετε, είναι Ελληνίδα, βεβαίως, βεβαίως. Στασινοπούλου στο πατρικό- και όχι, δεν ξέρω αν έχει κάτι την Τιτίκα- γεννημένη στην Πλάκα (έτσι λέει το ίντερνετ, φίλη μου δεν είναι για να τη ρωτήσω).
Αυτά για το ιστορικό background, της υπόθεσης. Γιατί το θέμα μου είναι άλλο, που δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Η φωτογραφία η ίδια. Μα τι στιλ, τι κλάση! Τι να πρωτοζηλέψει κανείς; Το καπιτονέ κεφαλάρι (έτσι το ‘λεγε η μάνα μου, έτσι το λέω και εγώ. Το προσκέφαλο ντε του κρεβατιού); Το χρυσό ξυπνητήρι - εφάμιλλο της καταγωγής της πρωταγωνίστριας (Ερώτηση είναι σετ με το μαξιλάρι ή να μπορώ να τα αγοράσω χωριστά;) Τα άνθεα παραπλέυρως; Το κεράκι- που φυσικά είναι αναμμένο για να δημιουργεί ένα υπόφως, μία ρομαντική ατμόσφαιρα ρε αδερφέ; Ή το νυφιάτικο νεγκλιζέ; Σε χρώματα σάπιου μηλου και μαύρης δαντέλας, η αέρινη Αριάννα με το επιμελώς ατημέλητο-, έτοιμο να κοιμηθώ- μαλλί σε μες ανταύγιες, είναι μία οπτασία. Χάρμα οφθαλμών και καλά κάνετε και τη ζηλεύετε όλοι, γιατί αυτό το έχει κερδίσει με το σπαθί της. Το φθόνο του απλού, ποταπού θνητού.
Και επειδή είναι η Αριάννα (Κυρία Αριάννα για σας) έγραψε και ενα βιβλίο για την επανάσταση του ύπνου (αν και εγώ Χρυισίδα Δημουλίδου νομίζω ότι διαβάζει στη φωτό αλλά anyways).
Ε μα έτσι είναι μαντάμ, αν είσαι μία από τις προσωπικότητες με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο, έρχεται η Oprah σπίτι σου, τη βάζεις να καθήσει στο υποπόδιο (σαν άλλη Μαρούσκα υπό τις προσταγές της Ντένης Μαρκορά) και a pro po μιλάς για το νέο σου πάθος: τον ύπνο.
Κυρία Αριάννα μου, τι να πω; Τα χίλια μπράβο μου σας εύχομαι. Και με Νόμπελ λογοτεχνίας. Και με ένα Πούλιτζερ, παραμάσχαλα την επομένη.
Y.Γ το κέιμενο είναι εξαιρετικά αφιερωμένο. Ακούτε κυρία Ξ. Παπαμήτρου μου; Έτσι χτίζονται οι καριέρες.
